Wyciszenie

Wyciszenie to stan mniejszego pobudzenia psychicznego i fizycznego, któremu może towarzyszyć rozluźnienie ciała, spokojniejszy oddech i mniejszy natłok myśli. Czasem przychodzi jako cisza w głowie, a czasem po prostu jako trochę więcej przestrzeni: mniej napięta szczęka, mniejsza gonitwa myśli, łatwiejszy kontakt z tym, co dzieje się teraz.

Drogi do wyciszenia

Do wyciszenia prowadzi wiele dróg, a różne osoby potrzebują różnych wejść – ktoś wycisza się w bezruchu, ktoś dopiero po łagodnym ruchu. Dla jednych bramą jest cisza i uważność: medytacja, body scan, joga nidra. Dla innych łagodny ruch, który pomaga zmniejszyć napięcie, zanim przyjdzie spokój: joga regeneracyjna, yin yoga, qigong, spacer albo kąpiel leśna. Pomocne bywają również praktyki oddechowe: spokojny oddech przeponowy lub łagodne wydłużenie wydechu. Kojący potrafi być dotyk i ciepło (masaż, abhyanga, ciepła kąpiel), dźwięk (misy dźwiękowe, kąpiel dźwiękowa, handpan) albo zapach (aromaterapia). Czasem wyciszają najprostsze rzeczy: przygaszone światło, wieczorna rutyna, mniej bodźców.

Wyciszenie a tłumienie

Warto odróżnić wyciszenie od tłumienia emocji. W wyciszeniu szanuje się swoje odczucia, a praca polega na zmniejszaniu pobudzenia i tworzeniu przestrzeni na spokojniejsze przeżywanie tego, co się dzieje. Mówienie sobie „uspokój się” zwykle nie pomaga – zamiast tego skuteczniejsze są konkretne działania, takie jak ograniczenie bodźców, spokojny oddech, ruch czy odpoczynek.

Kiedy bywa potrzebne

Wyciszenie bywa szczególnie potrzebne przy stresie, problemach ze snem, rozdrażnieniu, przebodźcowaniu, napięciu w ciele i przepracowaniu. Przy ospałości, odrętwieniu czy braku energii lepiej od dalszego wyciszania może posłużyć łagodny ruch, światło dzienne albo kontakt z innymi.

W praktyce

Wyciszanie warto traktować elastycznie i sprawdzać, co realnie pomaga danego dnia: pięć minut oddechu, cisza, prysznic, mata, spacer, rezygnacja z jednego bodźca, rozmowa, wcześniejsze zamknięcie komputera. Może zacząć się od spaceru, potrząsania rękami, rozluźnienia szczęki albo uporządkowania przestrzeni, ponieważ jest to proces stopniowego schodzenia z bodźców, w którym człowiek zostaje obecny i czujny, tylko jest spokojniejszą wersją siebie.