Wyciszenie

Wyciszenie to stan, w którym ciało, oddech i umysł schodzą z nadmiernego pobudzenia. Czasem przychodzi jako senność czy cisza w głowie, a czasem po prostu jako trochę więcej przestrzeni: wolniejszy oddech, mniej napięta szczęka, spokojniejsza gonitwa myśli, łatwiejszy kontakt z tym, co dzieje się teraz.

Do wyciszenia prowadzi wiele dróg. Może pojawić się poprzez: medytację, oddech, jogę restoratywną, yin yogę, body scan, masaż, abhyangę, qigong, spacer, wieczorną rutynę albo ograniczenie bodźców. Różne osoby potrzebują różnych wejść – ktoś wycisza się w bezruchu, ktoś dopiero po łagodnym ruchu.

Warto odróżnić wyciszenie od tłumienia. Tłumienie mówi: „nie czuj, nie reaguj, bądź spokojna/spokojny”. Wyciszenie daje warunki, żeby organizm sam zmniejszył poziom alarmu. Gdy ciało jest w dużym stresie, sam nakaz „uspokój się” paradoksalnie może zwiększyć napięcie. Lepiej działają drobne sygnały bezpieczeństwa: ciepło, rytm, oddech, kontakt z podłożem, mniej światła, mniej presji.

Wyciszenie bywa szczególnie potrzebne przy stresie, problemach ze snem, rozdrażnieniu, przebodźcowaniu, napięciu w ciele i potrzebie regeneracji. Nie zawsze jest jednak pierwszym krokiem. Przy zamrożeniu albo dużym spadku energii czy obniżonym nastroju czasem trzeba najpierw łagodnego ożywienia: światła, ruchu, kontaktu.

Dobra praktyka wyciszająca nie robi z człowieka projektu do naprawy. Pozwala sprawdzić, co realnie pomaga dziś: pięć minut oddechu, cisza, prysznic, mata, spacer, rezygnacja z jednego bodźca, rozmowa, wcześniejsze zamknięcie komputera. Czasem nie wygląda cicho od pierwszej minuty – może zacząć się od spaceru, potrząsania rękami, rozluźnienia szczęki albo uporządkowania przestrzeni. To proces stopniowego schodzenia z bodźców, w którym człowiek zostaje obecny i czujny, tylko spokojniejszy.