
Oddychanie przeponowe
Sposób oddychania, w którym główną pracę wykonuje przepona, a brzuch delikatnie unosi się na wdechu i opada na wydechu. To naturalny, spokojny i wydajny tor oddechu, którym posługują się małe dzieci, a który u dorosłych często zastępuje płytki oddech piersiowy. Stanowi podstawę większości technik oddechowych.
Oddychanie przeponowe (oddech brzuszny, ang. diaphragmatic breathing) to sposób świadomego kierowania oddechem, w którym dąży się do spokojnej pracy przepony – kopulastego mięśnia oddzielającego klatkę piersiową od jamy brzusznej – i do odciążenia mięśni pomocniczych szyi oraz górnej części klatki. Na wdechu dolne żebra rozszerzają się, a ściana brzucha łagodnie unosi. Na wydechu wszystko wraca do pozycji wyjściowej. Tak prowadzony oddech jest spokojniejszy i bardziej miarowy, a przy tym stanowi podstawę większości świadomych technik oddechowych.
Jak to działa
Przepona jest głównym mięśniem spokojnego oddychania, a jej swobodna praca pozwala dobrze wentylować dolne części płuc. Prowadzony wolno i bez wysiłku oddech przeponowy sprzyja wyciszeniu i regulacji autonomicznej – działa tu nie tylko sama przepona, ale też wolniejsze tempo, łagodna objętość oddechu i skupiona uwaga. Szybki, płytki oddech górną częścią klatki częściej towarzyszy napięciu i stresowi.
Oddech naturalny i nawyki oddechowe
Naturalny, spokojny oddech opiera się na pracy przepony również bez świadomego treningu. Dobrze widać to u niemowląt i małych dzieci, u których przy oddechu wyraźnie porusza się brzuszek, co wynika także z budowy klatki piersiowej i większej podatności ściany brzucha. Z czasem stres, postawa ciała, ból, choroby układu oddechowego czy utrwalone napięcie mogą zmieniać wzorzec oddechu i zwiększać udział mięśni pomocniczych szyi i barków. Ćwiczenie oddychania przeponowego pomaga wtedy ponownie zauważyć ruch dolnych żeber i brzucha oraz odpuścić zbędny wysiłek.
Jak ćwiczyć
Najłatwiej zacząć w spokoju, leżąc na plecach z ugiętymi kolanami lub w pozycji półleżącej. Jedną dłoń kładzie się na klatce piersiowej, drugą na brzuchu, i oddycha przez nos tak, aby na wdechu brzuch i dolne żebra łagodnie się rozszerzały, bez unoszenia barków i forsowania wdechu. Wydech pozostaje spokojny i może być nieco dłuższy od wdechu. Wystarczy kilka minut dziennie, a z czasem taki tor oddechu można przenosić do pozycji siedzącej i stojącej oraz do codziennych sytuacji.
Co daje
Oddychanie przeponowe należy do lepiej przebadanych elementów pracy z oddechem. Regularna praktyka bywa wiązana z mniejszym odczuwanym stresem, spokojniejszym oddechem oraz korzystnym wpływem na ciśnienie i wybrane wskaźniki fizjologiczne. W 8-tygodniowym badaniu Ma i współpracowników u zdrowych dorosłych łączyła się z niższym poziomem kortyzolu i lepszą uwagą, a przegląd Hopper i współpracowników wskazał na obniżenie częstości oddechu, ciśnienia i poczucia stresu. Badania są jednak wciąż nieliczne i zróżnicowane, więc obraz nie jest domknięty. Oddech przeponowy wykorzystuje się też w rehabilitacji oddechowej oraz przy lęku, nadciśnieniu czy bólu, a przy zaawansowanych chorobach płuc technikę dobiera się indywidualnie.
Źródła
- X. Ma i in., The Effect of Diaphragmatic Breathing on Attention, Negative Affect and Stress in Healthy Adults, Frontiers in Psychology, 8, 2017. link
- S.I. Hopper i in., Effectiveness of diaphragmatic breathing for reducing physiological and psychological stress in adults: a quantitative systematic review, JBI Database of Systematic Reviews and Implementation Reports, 17(9), 2019. link
- H. Hamasaki, Effects of Diaphragmatic Breathing on Health: A Narrative Review, Medicines, 7(10), 2020. link
Treści mają charakter edukacyjny i nie zastępują porady lekarskiej.