Tui na

Tui na (chiń. 推拿, tuīná – „pchać i chwytać”) to chiński masaż leczniczy, należący do głównych metod tradycyjnej medycyny chińskiej. Łączy techniki pracy na tkankach miękkich i mobilizacje stawów z uciskiem punktów i meridianów znanych z akupunktury. W ujęciu tradycji ma udrażniać meridiany i regulować przepływ qi oraz krwi, a przez to wspierać zarówno układ ruchu, jak i pracę narządów wewnętrznych. W odróżnieniu od masaży nastawionych głównie na relaks tui na bywa dość intensywny i ma przede wszystkim charakter terapeutyczny.

Techniki

Tui na opiera się na bogatym zestawie chwytów wykonywanych palcami, dłońmi, łokciami i przedramionami. Należą do nich: pchanie, ugniatanie, rozcieranie, chwytanie i ściskanie, charakterystyczne rolowanie dłonią (gun fa), ucisk punktów akupunkturowych oraz wibracja, a często także mobilizacje i rozciąganie stawów. Pracuje się zarówno punktowo, jak i wzdłuż meridianów oraz na większych powierzchniach ciała, dobierając techniki do dolegliwości i konstytucji osoby.

Założenia

Tui na wyrasta z tej samej teorii co reszta medycyny chińskiej. Zdrowie wiąże się w niej ze swobodnym i zrównoważonym przepływem qi oraz krwi przez sieć meridianów, a zaburzenia zdrowia tłumaczy m.in. zastojem qi i krwi lub nierównowagą yin i yang. Masaż ma rozpraszać ten zastój, regulować pracę narządów (zang-fu) i przywracać równowagę. Z tego powodu masaż tui na zazwyczaj jest poprzedzony oceną według diagnostyki chińskiej, a dobór punktów i technik nawiązuje wprost do akupunktury.

Historia

Korzenie tui na sięgają najstarszych warstw medycyny chińskiej. Jego poprzednik, zwany anmo (czyli „uciskanie i pocieranie”), wymieniany jest już w klasycznym dziele Huangdi Neijing. Sama nazwa „tui na” upowszechniła się dopiero w czasach dynastii Ming (1368–1644) i pojawiła się wówczas w tekście poświęconym masażowi dziecięcemu. Do dziś osobną, rozwiniętą gałęzią pozostaje pediatryczne tui na (xiao er tui na), dostosowane do potrzeb najmłodszych.

Co mówią badania

Tui na jest tradycyjną metodą leczniczą, a zarazem przedmiotem rosnącej liczby badań. Przeglądy systematyczne wskazują, że może zmniejszać ból i poprawiać sprawność w niektórych dolegliwościach mięśniowo-szkieletowych, w tym w przewlekłym, niespecyficznym bólu krzyża. Zastosowania związane z chorobami narządów wewnętrznych są znacznie słabiej udokumentowane.