Akrojoga

Akrojoga (ang. AcroYoga, od „acrobatic yoga”, joga akrobatyczna) to współczesna praktyka ruchowa łącząca asany jogowe, akrobatykę partnerską oraz elementy relaksacyjne, zwłaszcza z masażu tajskiego. Ćwiczy się ją zwykle w parach lub małych grupach, w trzech rolach: Base (po polsku: baza, podstawa), czyli osoba mająca najstabilniejszy kontakt z podłożem i podtrzymująca Flyera, często leżąca na plecach i pracująca dłońmi oraz stopami; Flyer (PL: lotnik, latający) unoszony w górze oraz Spotter (PL: asekurujący), który czuwa nad bezpieczeństwem praktykujących osób. Praktyka łączy statyczne i dynamiczne pozycje w przestrzeni z pracą nad równowagą, zaufaniem i komunikacją między ćwiczącymi.

Na czym polega

W szkole AcroYoga International praktykę dzieli się tradycyjnie na nurt słoneczny, związany z akrobatyką, dynamicznymi lotami i sekwencjami wymagającymi siły oraz koordynacji, a także nurt księżycowy, obejmujący tzw. terapeutyczne loty (w których ciało Flyera jest delikatnie rozciągane i odprężane na stopach Bazy) oraz elementy masażu tajskiego. Inne środowiska stosują odmienne podziały, na przykład na akrobatykę w podporze leżącym i stojącym. W każdym ujęciu kluczowe są komunikacja, stopniowanie trudności i wzajemne zaufanie, a asekuracja stanowi stały element nauki.

Do typowych elementów należą pozycje, w których Lotnik balansuje na stopach Bazy, na przykład „ptak” czy „tron”, zapętlone sekwencje przejść między pozycjami, nazywane „pralkami” (washing machines), a także końcowe rozluźnienie i krótki masaż. Wiele zajęć zaczyna się od rozgrzewki oraz prostych ćwiczeń budujących kontakt i poczucie bezpieczeństwa w parze, dopiero potem przechodzi się do trudniejszych lotów. Praktykę można dostosować do poziomu, dlatego obok form widowiskowych istnieją wersje łagodne, a także akrojoga rodzinna, prowadzona z dziećmi.

Historia

Akrojoga jest młodą praktyką. Określenie „AcroYoga” zaczęli stosować w 1999 r. w Montrealu Eugene Poku i Jessie Goldberg, którzy na swoich zajęciach łączyli jogę, akrobatykę i taniec. Niezależnie, w 2003 roku w Kalifornii, Jason Nemer i Jenny Sauer-Klein zaczęli rozwijać praktykę początkowo nazywaną ContactAcro, a od 2005 r. AcroYoga. Ich szkoła połączyła akrobatykę partnerską z jogą, masażem tajskim i terapeutycznymi lotami oraz stworzyła rozbudowany system szkoleń nauczycieli, dzięki czemu stała się najbardziej rozpowszechniona. Akrojoga czerpie z akrobatyki, jogi oraz partnerskich form ruchu, takich jak akrobatyka cyrkowa czy kontakt-improwizacja, a od pierwszej dekady XXI w. szybko rozprzestrzeniła się na świecie, w tym w Polsce. Mimo jogowego rodowodu w nazwie akrojoga jest praktyką nowoczesną, łączącą różne tradycje, a nie starożytną szkołą jogi.

Co mówią badania

Badań naukowych poświęconych bezpośrednio akrojodze jest niewiele. Spodziewane korzyści, takie jak poprawa siły, równowagi, koordynacji i ogólnej sprawności, są typowe dla aktywności fizycznej o podobnym charakterze, a element pracy w parach bywa wiązany z budowaniem zaufania i więzi. Praktyce nie towarzyszą zwykle twierdzenia o przepływie energii, a jej działanie najlepiej rozumieć w kategoriach ćwiczenia fizycznego oraz doświadczenia społecznego. Z tego względu akrojoga bywa opisywana raczej jako forma rekreacji ruchowej i wspólnej zabawy niż jako typowa metoda o holistycznym rodowodzie.