Metoda Wima Hofa

Metoda Wima Hofa (ang. Wim Hof Method, WHM) to system pracy z ciałem łączący trzy filary: intensywną technikę oddechową, stopniową ekspozycję na zimno oraz pracę z nastawieniem i regularnością. Opracował go Holender Wim Hof, znany jako Iceman z powodu ekstremalnej wytrzymałości na zimno. Metoda jest promowana jako sposób na większą energię, odporność, lepsze radzenie sobie ze stresem i tolerancję zimna.

Trzy filary

Pierwszym filarem jest oddech: wykonuje się serie kilkudziesięciu głębokich, intensywnych oddechów, po których następuje swobodny wydech i zatrzymanie oddechu przy małej objętości płuc, a następnie głęboki wdech z krótkim zatrzymaniem. Całość powtarza się przez kilka rund.

Drugim filarem jest ekspozycja na zimno, wprowadzana stopniowo – od zimnych pryszniców po kąpiele w lodzie i morsowanie. Trzeci filar to nastawienie: skupienie, zaangażowanie i systematyczność wspierające praktykę oddechu i zimna.

Co mówią badania

Najgłośniejsze badanie nad metodą przeprowadził zespół Matthijsa Koxa (wyniki opublikowano w 2014 roku w „PNAS”). Zdrowi ochotnicy przeszkoleni w krótkim, wieloelementowym treningu obejmującym oddech, medytację i ekspozycję na zimno wykazali silniejszą aktywację współczulnego układu nerwowego, wyższe stężenie adrenaliny oraz słabszą reakcję zapalną na podaną dożylnie endotoksynę. Wynik pokazuje, że taki trening może wpływać na niektóre reakcje autonomiczne i wrodzoną odpowiedź immunologiczną.

Przegląd systematyczny z 2024 roku objął dziewięć publikacji opisujących osiem odrębnych prób. Potwierdził obiecujący kierunek badań nad krótkotrwałą odpowiedzią zapalną, ale autorzy podkreślili małe, w większości męskie grupy oraz niejednoznaczne wyniki dotyczące wydolności i parametrów oddechowych. Część bezpośrednich odczuć, takich jak pobudzenie, mrowienie czy przypływ energii, może wiązać się z fizjologią hiperwentylacji – przejściowym spadkiem poziomu dwutlenku węgla, zasadowicą oddechową i wyrzutem adrenaliny. Trwałe korzyści zdrowotne wciąż nie są pewne.